Zelda: Ocarina of Time okiem 20 wielkich artystów. Od Hokusaia i van Gogha po Beksińskiego

👁 141 przeczytań

5 listopada na Switchu 2 wychodzi nowa wersja „The Legend of Zelda: Ocarina of Time”, gry, która od 1998 roku stoi na szczycie list najlepszych w historii. Z tej okazji zrobiłem coś, czego Nintendo by nie zrobiło: pokazałem Hyrule oczami dwudziestu wielkich artystów, od Hokusaia i van Gogha po Wyspiańskiego i Beksińskiego. Po trzy prace na każdego, razem sześćdziesiąt.

Wszystkie obrazy zrobił nowy GPT-Image-2.6 Sunburst w jakości wysokiej, który OpenAI wypuściło tego samego dnia. Ani jedno polecenie nie zawiera nazwiska artysty, tylko opis techniki, tak jak opisałem w przepisie na plakaty w stylu klasyków. Cała seria kosztowała mnie ok. 2,50 USD. O samym modelu piszę w hubie o ChatGPT Images 2.6.

To jest fanowska galeria, nie materiał Nintendo. Link, Zelda i cały świat gry należą do Nintendo, a obrazy są moją interpretacją z okazji premiery i nie są na sprzedaż. Wybrałem artystów z klasyki, większość nie żyje od dziesięcioleci albo stuleci.

Katsushika Hokusai

Mistrz drzeworytu z Edo, autor „Wielkiej fali w Kanagawie”. Fala nad jeziorem Hylia, Epona pod dymiącą Górą Śmierci i wodospad Zorów. Hyrule nagle wygląda jak „36 widoków góry Fuji”.

Utagawa Hiroshige

Drugi wielki pejzażysta ukiyo-e, mistrz deszczu i podróżnych. Kakariko w deszczu, Lon Lon nocą i pustynia Gerudo w burzy piaskowej. Najcichsza seria w zestawie.

Alfons Mucha

Czeski mistrz secesji i plakatu z kobietami w aureolach z ornamentu. Zelda, Saria i Sheik w aureolach. Ornament z Triforce wygląda, jakby był w tym stylu od zawsze.

Gustave Doré

Francuski grafik, który zilustrował „Boską komedię” i Biblię. Pojedynek z Ganonem, Świątynia Cienia i Miecz Mistrza w Świątyni Czasu. Czarno-białe, a najbardziej epickie w całym tekście.

Arthur Rackham

Angielski ilustrator baśni z drzewami, które mają twarze. Wielkie Drzewo Deku z twarzą w korze to oczywisty wybór, ale Zaginione Lasy wyszły jeszcze lepiej.

Moebius (Jean Giraud)

Francuski rysownik komiksów science fiction, ojciec wyobraźni z „Obcego” i „Diuny”. Puste, pastelowe Hyrule wygląda tu jak planeta, na którą Link przyleciał z kosmosu.

Vincent van Gogh

Holenderski postimpresjonista od „Gwiaździstej nocy” i słoneczników. Gwiaździsta noc nad Hyrule z Linkiem grającym na ocarynie to chyba najbardziej oczywiste połączenie w tym zestawie. I działa.

Claude Monet

Francuski impresjonista, malarz lilii wodnych i światła na wodzie. Jezioro Hylia i fontanna Zorów w impresjonizmie. Zelda w oknie ogrodu zamkowego wygląda jak scena z Giverny.

Gustav Klimt

Wiedeński secesjonista od złota i mozaiki, autor „Pocałunku”. Link i Zelda w złotej mozaice, Wielka Wróżka i Ganondorf w szacie ze złota. Najbardziej „galeryjna” seria.

Hieronymus Bosch

Niderlandzki malarz piekieł i stworów, autor „Ogrodu rozkoszy ziemskich”. Brzuch Jabu-Jabu, opanowany rynek i Dno Studni pełne drobnych potworów. Szczegółów jest tyle, że warto powiększyć.

Albrecht Dürer

Niemiecki mistrz miedziorytu, autor „Rycerza, Śmierci i Diabła”. Dorosły Link jako rycerz z miedziorytu, ocaryna jak plansza z traktatu i Epona jako studium konia.

Caspar David Friedrich

Niemiecki romantyk od samotnych postaci nad morzem mgły. Link nad morzem mgły to jedno z najlepszych ujęć tej gry, jakie widziałem. Samotność bohatera, który musi uratować świat.

Edward Hopper

Amerykański malarz samotności, autor „Nocnych marków”. Sklep z maskami nocą, stajnia w Lon Lon i strzelnica w Kakariko. Hyrule bez potworów, za to z melancholią.

René Magritte

Belgijski surrealista od fajki, która nie jest fajką. Miecz Mistrza zawieszony nad morzem, okno z dwoma Linkami naraz i ocaryna wielka jak głaz. Najzabawniejsza seria.

Henri Matisse

Francuski mistrz koloru, w późnych latach robił wycinanki z papieru. Link, Navi i Epona z kolorowego papieru. Działa, bo ta gra od zawsze kojarzy się z prostymi, czystymi kolorami.

Edvard Munch

Norweski ekspresjonista, autor „Krzyku”. Zwodzony most przed zamkiem pod czerwonym niebem i ReDead w pozie z „Krzyku”. Najmroczniejsza seria obok Beksińskiego.

Stanisław Wyspiański

Polski artysta Młodej Polski od witraży i pasteli z kwiatami. Witraż Mędrców, Saria w polnych kwiatach i portret Zeldy w pastelu. Te polskie kwiaty pasują do Hyrule zaskakująco dobrze.

Zdzisław Beksiński

Polski malarz rozpadających się katedr i szkieletów w złotej mgle. Zamek Ganona jak katedra w rozpadzie i Świątynia Cienia z kości. Tak mogłaby wyglądać przyszłość, którą Link zobaczył po siedmiu latach.

Mary Blair

Amerykańska artystka koncepcyjna Disneya, autorka kolorów „Alicji w Krainie Czarów”. Las Kokiri jak z cukierków, roztoczone Gorony i Epona o zachodzie. Najbardziej dziecięca seria i najweselsza.

J. M. W. Turner

Angielski romantyk, malarz burz i światła rozpuszczonego w mgle. Jezioro Hylia w burzy, wybuch Góry Śmierci i zamek z tęczą. Światło, które prawie można poczuć.

Co wyszło najlepiej

Gdybym miał powiesić trzy z sześćdziesięciu na ścianie, wybrałbym Linka nad morzem mgły w stylu Friedricha, Miecz Mistrza nad morzem w stylu Magritte’a i zamek Ganona jak u Beksińskiego. Każda z nich mówi coś o grze, a nie tylko ładnie wygląda: samotność bohatera, absurd podróży w czasie, przyszłość, która mogła się wydarzyć.

Najsłabiej wypadł Bosch. Model zrobił poprawną, gęstą scenę, ale brakuje jej tego niepokoju, który u Boscha jest w każdym drobnym stworze. To dobra lekcja: im bardziej styl polega na pomyśle, a nie na technice, tym trudniej go podrobić opisem.

Więcej galerii gier: Atlas gracza, 100 gier w stylu 20 mistrzów ilustracji i blokowisko w dziesięciu stylach gier.