Operator, który oddał kamerę. Jan Holoubek i jego brygada od polskich nieszczęść

Urodził się 4 marca 1978 roku w Warszawie, jako syn Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka. W 2001 roku skończył Wydział Operatorski i Realizacji Telewizyjnej łódzkiej Filmówki. Baza filmpolski.pl zna go od 1995 roku, kiedy jako nastolatek zagrał Gereba w telewizyjnych „Chłopcach z placu Broni”. Pierwsze zdjęcia do szkolnej etiudy ma zapisane w 1997.

Potem jest długa lista cudzych tytułów. Operator kamery przy „Suplemencie”, „Superprodukcji” i „Pogodzie na jutro”. Pięć odcinków „Na Wspólnej”. Siedem odcinków pierwszych „Odwróconych”. Spektakle Teatru Telewizji. „Lekarze”, „Prokurator”, komedie „Po prostu przyjaźń” i „Król życia”. Zawód, w którym nazwisko widz czyta przez sekundę, jeśli w ogóle.

Reżyserował rzadko i poza fabułą: w 2007 roku zrobił „Słońce i cień”, dokument o własnym ojcu, do którego sam napisał scenariusz i sam stanął za kamerą. To jeden z dwóch dokumentów, w których jest jednocześnie reżyserem i autorem zdjęć. Na Filmwebie ma ocenę 7,84 z 742 głosów.

W 2018 roku Holoubek ma w bazie trzy pozycje. Dwie operatorskie: serial „Kruk. Szepty słychać po zmroku” i komedię „Podatek od miłości”. I jedną, która zmienia wszystko: „Rojst”, serial, który wyreżyserował i współnapisał z Kasprem Bajonem. Premiera 19 sierpnia 2018.

Komedia romantyczna, kryminał dla Canal+ i własny serial o bagnie w tym samym roku. A potem przy słowie „zdjęcia” jego nazwisko nie pojawia się już ani razu. Nie przy cudzych filmach i - co ciekawsze - nie przy własnych.

W dziewięciu fabułach, które wyreżyserował od „Rojstu”, zdjęcia robił siedem razy Bartłomiej Kaczmarek i dwa razy Maciej Sobieraj. Sobieraj dostał „Rojst. Millenium” i „Wśród nocnej ciszy” - i to za ten ostatni odbierał z Holoubkiem nagrodę w konkursie seriali festiwalu Camerimage 2026.

Drugie, co widać dopiero w zestawieniu: Holoubek prawie nie kręci teraźniejszości. Z dziewięciu fabuł współcześnie dzieje się jedna - i to akurat ta, którą dzielił z innym reżyserem. Reszta to lata siedemdziesiąte, osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte. Następny film, „Dziki dziki wschód”, cofa się do zimy 1943.

I wraca woda. Las na Grontach stoi na bagnie, a w drugiej serii „Rojstu” zalewa go powódź 1997 roku. „Wielka woda” to ta sama powódź we Wrocławiu. „Heweliusz” to Bałtyk w styczniu 1993. Cztery tytuły, w których woda jest czymś więcej niż tłem.

Cztery z tych historii zdarzyły się naprawdę: sprawa Tomasza Komendy, powódź tysiąclecia, zatonięcie promu Jan Heweliusz i zbrodnia pod Połańcem. Za każdym razem to opowieść o tym, jak zawodzi instytucja - sąd, urząd, armator, milicja - i jak ktoś pojedynczy nie chce tego przyjąć do wiadomości.

Filmweb nie jest miarą jakości, ale dobrze pokazuje skok. Dziesięć tytułów, do których Holoubek robił zdjęcia i które mają dziś ocenę, daje średnio 6,47. Siedem jego własnych fabuł - 7,51. Wyjątki są w obie strony: „Kruk” i pierwsi „Odwróceni” to seriale oceniane bardzo wysoko, a „Doppelgänger” wypada najsłabiej z reżyserowanych.

„Wśród nocnej ciszy” ma 8,28, ale to ocena z 564 głosów po jednym odcinku. Dla porównania „Heweliusz” ma 8,03 z 84 705. Tę liczbę warto sprawdzić po finale.